من یه گِلایولَم که تو این سرزمین شوم
راهم به قبرو سنگِ گرانیت میرسه
هر روز به قتل میرسمو شعر من فقط،
به انتشار شعله ی کبریت میرسه

رانندگی در مستی، در هر کجای دنیا جرم بزرگی ست

اما در ایران....

بماند به یادگار

انگار تقدیر من است ، باید پذیرفت. درد را می گویم ، من باید درد بکشم تا جیزی خلق کنم ، انگار قرار است چیزی از من برای آیندگان بماند . اما اگر اینهمه درد کشیدن برای هیچ چیز نباشد چه؟

چکار باید کرد؟

امشب نشسته بودیم و منتظر بودیم که غذایمان را برایمان ییاورند.دوستی را که داشت در رابطه ی عاطفی اش ، زیر ابی می رفت را نصیحت می کردم. دوستان دیگر اعتراض کردند که بابا رها کن، سخت نگیر.بیهیال موضوع شدم که یکهو خودم تبدیل به موضوع بحث شدم.همه باهم اتفاق نظر داشتند که من انسان بدبخت مطلوم و مودبی هستم. از آن مرد های متعهد به رابطه ، به خانواده و به دوستان.گفتم : اگر بخواهید می توانم من هم لاشی گری را به حد برسانم. همه خندیدند. گفتند تو نمی توانی کار تو نیست.لحظه یی به فکر فرو رفتم . اما دیگر سخنی نگفتم.چیزی که برایم مسجل بود این بود ، در این روزگار کاری که من می کنم سخت تر است ، اتفاقا لاشی گری بسیار ساده تر است و حتی آنها نمی توانند فکرش را هم بکنند که من چقدر می توانم اینکاره باشم.نمی دانند که انتخاب من بوده ، دلم برای اینکار رضا نبوده ست.نمی دانند مادرم سال های متمادی برایم نامه مینویسد و از من می خواهد همین مسیر را ادامه دهم.نمی دانند چقدر برای همین من الانم زحمت کشیده ام.نمیدانند پسر با حیا و مودبی که حتی توی خیابان هم فحش می خورد و بازهم کوتاه می آید ، روزگاری چه قیامتی در همان خیابان ها به پا میکرده ست.نمیدانند همان پسر که الان صادقانه و خالصانه عشق می ورزد و مثلا گول دختر ها رو می خورد ، قبلا چقدر مغرور بوده و کم و بیش ازارش به دیگران رسیده.پسری که سیگار هم نمی کشد ، یک پیک مشروب خوابش می کند، یک و نیم های سگی را چگونه سر می کشیده و بنگ هارا چگونه بار می زده تا شبش را طلایی تر کند.از ضامن دار طلایی پدر بزرگش که بغل کمرش بوده ، از کینه هایی که داشته و دهن هایی که از ادم هایی که به او ضربه زده ، صاف کرده ست را نمی دانند.نه ، من می توانم ، خیلی راحت تر از آنچه که فکرش را بکن